Omdat ik in mijn eigen vrije tijd graag parttime bomen knuffel, fiets ik wel eens naar een bomenmuseum, alwaar ze in het wild gevangen exemplaren open en bloot in de vrije natuur tentoonstellen. Met een hek erom zodat je toegang kunt heffen (Arboretum Trompenburg waar ik vandaag was) of met een hek erom en dan met gratis toegang (Arboretum Delft naast de Ikea) Ook in Wageningen kom ik geregeld als ik mijn zus bezoek.
Voor het eerst was ik in het voedselbos van Arboretum Trompenburg. Klinkt modisch, is het wellicht. Grijze boerenkool grasduinen en dennenaalden voor in de soep harken. Snijbiet en bospompoen in de bonus. Ik had geen boodschappentas mede. Ooit gewoon onderdeel van Trompenburg, maar rijke mensen willen wonen, Excelsior moet oefenen en wegen willen worden gelegd, wat maakt dat hele stukken tuin Trompenburg afgekaveld zijn. De Overtuin is gelegen aan de andere kant van de weg.
De dahlia, symmetriebombloem, perfectie in gulden snede, naast een van de grapjes van moeder natuur, de roze pluizige hangdinges.
Daar was ik nog nooit, in des Trompenburgs cactussenkassen. Stekelige barbapapa’s in alle vorm en maat. Daar zou Anne Kolbe eens een kijkje moeten nemen. Spuitbussen verf thuis laten.
Maar daar kom ik allemaal niet voor. Ik kom voor één specifieke boom, de rest is gratis genieten in grandioos herfstlicht, van half drie tot kwart over vier. In Delft ga ik altijd langs de grauwe abeel. In Wageningen langs de grote honingboom. Dit dunkt mij een plataan, maar de bordjes zijn allemaal in het latijns*.
Zo groeit kakifruit.
Tussendoortje langs het geheime paadje, grond onder de voeten, in plaats van geharkt grind, platgetreden.
Daar is-ie dan. De boom is imposant aanwezig. Enkele vakanties her was ik in een oerbos. Daar stond een boom die door kap werd beschermd, verkozen tot oerboom, de president, Il Faggio del Pontone, of was het in Tsjechië? Daar moet ik aan denken. Het is nogal een baas.
Deel van de kruin lijkt een bomenparade, bosdeel.
Aan het eind vlak bij uitspanning Flora. Maar wat is het?
Eerbied en respect. Bomen zijn levende monumenten.
Arboretum Trompenburg
Omdat ik in mijn eigen vrije tijd graag parttime bomen knuffel, fiets ik wel eens naar een bomenmuseum, alwaar ze in het wild gevangen exemplaren open en bloot in de vrije natuur tentoonstellen. Met een hek erom zodat je toegang kunt heffen (Arboretum Trompenburg waar ik vandaag was) of met een hek erom en dan met gratis toegang (Arboretum Delft naast de Ikea) Ook in Wageningen kom ik geregeld als ik mijn zus bezoek.
Voor het eerst was ik in het voedselbos van Arboretum Trompenburg. Klinkt modisch, is het wellicht. Grijze boerenkool grasduinen en dennenaalden voor in de soep harken. Snijbiet en bospompoen in de bonus. Ik had geen boodschappentas mede. Ooit gewoon onderdeel van Trompenburg, maar rijke mensen willen wonen, Excelsior moet oefenen en wegen willen worden gelegd, wat maakt dat hele stukken tuin Trompenburg afgekaveld zijn. De Overtuin is gelegen aan de andere kant van de weg.
De dahlia, symmetriebombloem, perfectie in gulden snede, naast een van de grapjes van moeder natuur, de roze pluizige hangdinges.
Daar was ik nog nooit, in des Trompenburgs cactussenkassen. Stekelige barbapapa’s in alle vorm en maat. Daar zou Anne Kolbe eens een kijkje moeten nemen. Spuitbussen verf thuis laten.
Maar daar kom ik allemaal niet voor. Ik kom voor één specifieke boom, de rest is gratis genieten in grandioos herfstlicht, van half drie tot kwart over vier. In Delft ga ik altijd langs de grauwe abeel. In Wageningen langs de grote honingboom. Dit dunkt mij een plataan, maar de bordjes zijn allemaal in het latijns*.
Zo groeit kakifruit.
Tussendoortje langs het geheime paadje, grond onder de voeten, in plaats van geharkt grind, platgetreden.
Daar is-ie dan. De boom is imposant aanwezig. Enkele vakanties her was ik in een oerbos. Daar stond een boom die door kap werd beschermd, verkozen tot oerboom, de president, Il Faggio del Pontone, of was het in Tsjechië? Daar moet ik aan denken. Het is nogal een baas.
Deel van de kruin lijkt een bomenparade, bosdeel.
Aan het eind vlak bij uitspanning Flora. Maar wat is het?
Eerbied en respect. Bomen zijn levende monumenten.
*Haha