Wat is het leuk om een prijs te winnen. Ik raad het iederen van harte aan. Ik deed het al jaren niet meer. Maar de terloopse loftuitingen en felicitaties uit het niets deze dagen doen goed en smaken naar meer.
Ook de nazit was een feest. Met een oprechte dank aan eenieder die er was.
Ik heb nooit foto’s van mijn eigen feestjes. Dat werkt nou eenmaal zo. Komt de eerste gast denk je ik moet eraan denken ook foto’s te maken van de avond, gaat de laatste gast denk je ik had eraan moeten denken ook foto’s te maken van de avond.
Bijgaand een roofruk uit diverse bronnen:
Als nas drank en dans dragend een eenvoudige pasta bolognese danwel tonijn.
Hoe erudiet kun je zijn. De grote schrijvers uit het blote hoofd geciteerd: “Kritiek hebben is niet moeilijk, maar haar in kleine stukjes snijden en opdienen met knapperig frans stokbrood, dat is gans andere koek.” Wie schreef dat waar en wanneer?
“Do ist die Bahnhof.”
Door middel van vlugge hand- en vingerbewegingen wist de biergoochelaar schijnbaar onmogelijke optische effecten te creëeren. Het publiek in verbijstering achterlatend, alsmede een goudgeel schuimloos bad op de houten vloer.
Broeva!
Haro!
Waarna het pas echt liederlijk werd.
Ik herinner me nog vaag dat ik op de vuist ging met Ton. De eerste plaat van 2000 was New Gold Dream van The Simple Minds. Geweldig intro. Ton beweerde iets van Stevie Wonder. Iets is geen nummer. Wij waren destijds veel gevraagde DJ’s in het circuit. Draaiden we om de beurt een plaat. De grote Millenniumparty was in zijn huis op Zuid dus de kans is niet gering dat hij de eerste plaat opzette. Hij beweerde dat ook de tweede plaat iets van Stevie Wonder was. Dat is toch gek en ongehoord. Eerst aftellen en knallen en champagne en dan naar buiten vuurwerk afsteken en dan eenmaal fris binnen twee platen van Stevie Wonder achtereen om het nieuwe jaar in te luiden. Ik verkeer al 26 jaar in de veronderstelling dat het kloppend hart van New Gold Dream mij en een extatische menigte in beroering bracht. Die herinnering is levendig en die koester ik.
Afterparty Brutus Oeuvreprijs Voor Kunstkritiek
Wat is het leuk om een prijs te winnen. Ik raad het iederen van harte aan. Ik deed het al jaren niet meer. Maar de terloopse loftuitingen en felicitaties uit het niets deze dagen doen goed en smaken naar meer.
Ook de nazit was een feest. Met een oprechte dank aan eenieder die er was.
Ik heb nooit foto’s van mijn eigen feestjes. Dat werkt nou eenmaal zo. Komt de eerste gast denk je ik moet eraan denken ook foto’s te maken van de avond, gaat de laatste gast denk je ik had eraan moeten denken ook foto’s te maken van de avond.
Bijgaand een roofruk uit diverse bronnen:
Als nas drank en dans dragend een eenvoudige pasta bolognese danwel tonijn.
Hoe erudiet kun je zijn. De grote schrijvers uit het blote hoofd geciteerd: “Kritiek hebben is niet moeilijk, maar haar in kleine stukjes snijden en opdienen met knapperig frans stokbrood, dat is gans andere koek.” Wie schreef dat waar en wanneer?
“Do ist die Bahnhof.”
Door middel van vlugge hand- en vingerbewegingen wist de biergoochelaar schijnbaar onmogelijke optische effecten te creëeren. Het publiek in verbijstering achterlatend, alsmede een goudgeel schuimloos bad op de houten vloer.
Broeva!
Haro!
Waarna het pas echt liederlijk werd.
Ik herinner me nog vaag dat ik op de vuist ging met Ton. De eerste plaat van 2000 was New Gold Dream van The Simple Minds. Geweldig intro. Ton beweerde iets van Stevie Wonder. Iets is geen nummer. Wij waren destijds veel gevraagde DJ’s in het circuit. Draaiden we om de beurt een plaat. De grote Millenniumparty was in zijn huis op Zuid dus de kans is niet gering dat hij de eerste plaat opzette. Hij beweerde dat ook de tweede plaat iets van Stevie Wonder was. Dat is toch gek en ongehoord. Eerst aftellen en knallen en champagne en dan naar buiten vuurwerk afsteken en dan eenmaal fris binnen twee platen van Stevie Wonder achtereen om het nieuwe jaar in te luiden. Ik verkeer al 26 jaar in de veronderstelling dat het kloppend hart van New Gold Dream mij en een extatische menigte in beroering bracht. Die herinnering is levendig en die koester ik.
Laatste plaat De Zoete Inval #22 was Marc Almond – A Lover Spurned.