Ik las geen boek, ik zag geen film, ik kocht geen plaat. Dat schiet lekker op. Maar wat maakte ik dan mede, dat het verwittigen hier waard is? Lijstjestijd en zo: het nevenschikken van een keur aan hoogtepunten, zonder al te persoonlijk te worden, maar wel gratis inzicht in hoe en wat en zus en zo van wat ondergetekende de moeite waard acht in acht grote stappen snel thuis.
Het mooiste lijstje is dit lijstje want het is mijn lijstje. (Bohemian Rapsody op 1, haha, you wish.)
Ik las geen boek: dat is een beetje gelogen. Ik las zeldzaam veel Blake & Mortimer. Kwaliteitsstrips uit de oude doos met een vers randje. ik ben bijna rond. Ik mis nog De 3 Formules van Professor Sato deel 1 & 2. Plus wat oudere muk van de hand van Jacobs zelf, met te kleine lettertjes en wel heel veel geoudehoer.
En dit is nochthans geen leesboek, maar een kookboek, en wat voor één: Bubala is een van de meest inspirerende vegetarische restaurants waar ik gegeten heb. Nu op de kop af twee jaar geleden in Londen met zoon Alt. Hoera! Inspiboek! Helemaal mijn keuken!
Ik ga koken Happy Meal 7+ 1 de testkeuken van Bosch. Voor de nakende editie zijn er vijf plekken te vergeven. De andere twee vul ik zelf in. Inschrijven op het bekende adres.
Omdat koken onlosmakelijk belangrijk deel van mijn zijn is: heel fijn onderstaande notitie op instagram, maar waarom verzuimd het recept op te tikken?!
“Creme van geroosterde wortel, korianderolie, pickle van gedroogde abrikoos in tomatenazijn. voor het eerst succesvol falafel weten te kleien – een die niet uit elkaar valt, knapperig van buiten, tof van binnen. Na tig pogingen. Eerdaags herhalen en dan weten we het zeker. Het kikkererwtenmeesterschap wordt het mijne.”
Dat ik geen plaat kocht is ook al gelogen. Ik kocht inderdaad niet Disco 5 van de Pet Shop Boys (oranje versie) Hoeveel Pet Shop Boys heeft een mens nodig? De vraag stellen is haar beantwoorden. Wel kocht ik een enorme bunch oldschool 12 inch Strictly Rhythm. Met en tot grote tevredenheid; het koste allemaal niks, koopjes, kom daar nog maar eens om in tijden van vinylgekte. De mottigste zut gaat voor goud over de toonbank, wat breed en royaal inkopen lastig maakt. Maar check eens 430_AM_Studio op Discogs. Dat is nog eens een kwaliteitswinkel. En gewoon in Nederland, ook de shipping costs passen braaf in elk budget.
Films en series die het vernoemen waard zijn zag ik niet of ik ben ze vergeten. Als ik ze ben vergeten, zijn ze het vernoemen niet waard.
De tentoonstellingen, daar kan ik kort over zijn. Dat zijn de grotere gebaren. Mark Manders bij Voorlinden. Laat ik mezelf eens citeren: “Je hebt de trap en je hebt de overtreffende trap. Ik denk niet dat ik eerder een betere tentoonstelling zag, uberhaupt.” Zo, die zit. U heeft nog tot 18 januari om met eigen ogen te controleren of dat zo’n beetje klopt of dat dat schromelijk overdreven is.
Daan van Golden in Stedelijk Museum Schiedam. Wat zeg ik daar ook alweer over: “alles valt zo fijn samen. Top om te zien en te beleven. Superb, een verademing: heel gewoon kunst, en dan ook nog eens excellent gehangen.” Meestal vervolg ik dan met “kom daar maar eens om” maar dat heb ik hier blijkbaar achterwege gelaten.
Ik vond (de opening van) Fenix fijn. “Instagram architectuur als Het Depot, dat zeker, en het glimt ook nog eens, maar verrassend […] De Fenix is meer dan inzetbare city-marketing alleen.” Nog niet terug geweest evenwel.
De mooiste tegeltjes zijn van eigen hand, van de hand van de tegelmeesters, de keramiekfabriek van Goes en Bosch. Mooiste logo is een ontwerp van de heer Goes. Mooiste verkoop is die aan de heer Cornelissen. In baar geld: kwartjes en dubbeltjes gestapeld tot het plafond.
Meer efemere hoogtepunten dan, persoonlijk en te complex om uitgebreid over te vertellen. (Lees: ik ben te lui want gaf mezelf slechts 30 minuten om deze eindejaarslijst op te maken. En dan moet ik nog gaan plaatjes knippen om die er illustratief bij te plakken ook nog.)
Carolien werd vijftig en we vierden dat in Garage Rotterdam met een diner voor vijftig. Wat een feest! Wat een leuke mensen! Dankbaarheid komt dan om de hoek kijken. Wat een rijkdom om zo fijn en vol haar verjaardag mee te mogen vieren.
Over dankbaarheid gesproken: ik loop als een kievit. Cateren voor vijftig: geen probleem! En dan te bedenken dat ik twee jaar geleden nog geen 80 meter vooruit kwam. Noeste training, dagelijkse workout (15 minuten) u moogt mij contacteren aangaande dat geheime recept.
Een ander absoluut hoogtepunt: het weerzien met een pratend kruis. In 1987 was ik in Assisi en in een kerk daar hing een oud kruis aan touwtjes aan het plafond. Een bleke lijdende Jezus. Ik zat toen anders in mijn vel. Dat kruis, dat sprak met mij. Echt praten was het niet – ik werd woordeloos/met woorden geraakt – alles is/komt goed. Zoiets. En ik hoefde geen 20 lire te betalen om een kaarsje te branden, 10 lire was ook goed. Dat zei-ie toen ook.
Dit jaar was ik terug in Assisi en natuurlijk ik ging dat kruis terugvinden. Nu zijn er 100 kerken in Assisi lang verhaal kort: ik heb het uiteindelijk hervonden. Ik zat eerst naar het verkeerde kruis te staren – dat op zijn beurt tegen Franciscus had gesproken waardoor de hele mythe is ontstaan – maar om de hoek … Daar hing-ie… Best wel lelijk eigenlijk en helemaal niet mijn ding maar toch… Ik voelde me helemaal thuis… “Das lang geleden” sprak het kruis.
Waarvan acte!
Morgen plak ik hier de plaatjes in.
Ow en de mooiste bedelnap moet deze wel zijn: funrasing trendbeheer. De shop, die doet het weer.
En met de beste wensen hè!
Ik las geen boek, ik zag geen film, ik kocht geen plaat. Dat schiet lekker op. Maar wat maakte ik dan mede, dat het verwittigen hier waard is? Lijstjestijd en zo: het nevenschikken van een keur aan hoogtepunten, zonder al te persoonlijk te worden, maar wel gratis inzicht in hoe en wat en zus en zo van wat ondergetekende de moeite waard acht in acht grote stappen snel thuis.
Het mooiste lijstje is dit lijstje want het is mijn lijstje. (Bohemian Rapsody op 1, haha, you wish.)
Ik las geen boek: dat is een beetje gelogen. Ik las zeldzaam veel Blake & Mortimer. Kwaliteitsstrips uit de oude doos met een vers randje. ik ben bijna rond. Ik mis nog De 3 Formules van Professor Sato deel 1 & 2. Plus wat oudere muk van de hand van Jacobs zelf, met te kleine lettertjes en wel heel veel geoudehoer.
En dit is nochthans geen leesboek, maar een kookboek, en wat voor één: Bubala is een van de meest inspirerende vegetarische restaurants waar ik gegeten heb. Nu op de kop af twee jaar geleden in Londen met zoon Alt. Hoera! Inspiboek! Helemaal mijn keuken!
Ik ga koken Happy Meal 7+ 1 de testkeuken van Bosch. Voor de nakende editie zijn er vijf plekken te vergeven. De andere twee vul ik zelf in. Inschrijven op het bekende adres.
Omdat koken onlosmakelijk belangrijk deel van mijn zijn is: heel fijn onderstaande notitie op instagram, maar waarom verzuimd het recept op te tikken?!
“Creme van geroosterde wortel, korianderolie, pickle van gedroogde abrikoos in tomatenazijn. voor het eerst succesvol falafel weten te kleien – een die niet uit elkaar valt, knapperig van buiten, tof van binnen. Na tig pogingen. Eerdaags herhalen en dan weten we het zeker. Het kikkererwtenmeesterschap wordt het mijne.”
Dat ik geen plaat kocht is ook al gelogen. Ik kocht inderdaad niet Disco 5 van de Pet Shop Boys (oranje versie) Hoeveel Pet Shop Boys heeft een mens nodig? De vraag stellen is haar beantwoorden. Wel kocht ik een enorme bunch oldschool 12 inch Strictly Rhythm. Met en tot grote tevredenheid; het koste allemaal niks, koopjes, kom daar nog maar eens om in tijden van vinylgekte. De mottigste zut gaat voor goud over de toonbank, wat breed en royaal inkopen lastig maakt. Maar check eens 430_AM_Studio op Discogs. Dat is nog eens een kwaliteitswinkel. En gewoon in Nederland, ook de shipping costs passen braaf in elk budget.
Films en series die het vernoemen waard zijn zag ik niet of ik ben ze vergeten. Als ik ze ben vergeten, zijn ze het vernoemen niet waard.
De tentoonstellingen, daar kan ik kort over zijn. Dat zijn de grotere gebaren. Mark Manders bij Voorlinden. Laat ik mezelf eens citeren: “Je hebt de trap en je hebt de overtreffende trap. Ik denk niet dat ik eerder een betere tentoonstelling zag, uberhaupt.” Zo, die zit. U heeft nog tot 18 januari om met eigen ogen te controleren of dat zo’n beetje klopt of dat dat schromelijk overdreven is.
Daan van Golden in Stedelijk Museum Schiedam. Wat zeg ik daar ook alweer over: “alles valt zo fijn samen. Top om te zien en te beleven. Superb, een verademing: heel gewoon kunst, en dan ook nog eens excellent gehangen.” Meestal vervolg ik dan met “kom daar maar eens om” maar dat heb ik hier blijkbaar achterwege gelaten.
Ik vond (de opening van) Fenix fijn. “Instagram architectuur als Het Depot, dat zeker, en het glimt ook nog eens, maar verrassend […] De Fenix is meer dan inzetbare city-marketing alleen.” Nog niet terug geweest evenwel.
De mooiste tegeltjes zijn van eigen hand, van de hand van de tegelmeesters, de keramiekfabriek van Goes en Bosch. Mooiste logo is een ontwerp van de heer Goes. Mooiste verkoop is die aan de heer Cornelissen. In baar geld: kwartjes en dubbeltjes gestapeld tot het plafond.
Meer efemere hoogtepunten dan, persoonlijk en te complex om uitgebreid over te vertellen. (Lees: ik ben te lui want gaf mezelf slechts 30 minuten om deze eindejaarslijst op te maken. En dan moet ik nog gaan plaatjes knippen om die er illustratief bij te plakken ook nog.)
Carolien werd vijftig en we vierden dat in Garage Rotterdam met een diner voor vijftig. Wat een feest! Wat een leuke mensen! Dankbaarheid komt dan om de hoek kijken. Wat een rijkdom om zo fijn en vol haar verjaardag mee te mogen vieren.
Over dankbaarheid gesproken: ik loop als een kievit. Cateren voor vijftig: geen probleem! En dan te bedenken dat ik twee jaar geleden nog geen 80 meter vooruit kwam. Noeste training, dagelijkse workout (15 minuten) u moogt mij contacteren aangaande dat geheime recept.
Een ander absoluut hoogtepunt: het weerzien met een pratend kruis. In 1987 was ik in Assisi en in een kerk daar hing een oud kruis aan touwtjes aan het plafond. Een bleke lijdende Jezus. Ik zat toen anders in mijn vel. Dat kruis, dat sprak met mij. Echt praten was het niet – ik werd woordeloos/met woorden geraakt – alles is/komt goed. Zoiets. En ik hoefde geen 20 lire te betalen om een kaarsje te branden, 10 lire was ook goed. Dat zei-ie toen ook.
Dit jaar was ik terug in Assisi en natuurlijk ik ging dat kruis terugvinden. Nu zijn er 100 kerken in Assisi lang verhaal kort: ik heb het uiteindelijk hervonden. Ik zat eerst naar het verkeerde kruis te staren – dat op zijn beurt tegen Franciscus had gesproken waardoor de hele mythe is ontstaan – maar om de hoek … Daar hing-ie… Best wel lelijk eigenlijk en helemaal niet mijn ding maar toch… Ik voelde me helemaal thuis… “Das lang geleden” sprak het kruis.
Waarvan acte!
Morgen plak ik hier de plaatjes in.Ow en de mooiste bedelnap moet deze wel zijn: funrasing trendbeheer. De shop, die doet het weer.
Een fijn 2026. Doe goed en wees blij.